Gisteren heb ik hier de kortste rit gedaan van 80km maar wel eentje die kan tellen. Zo heb ik me een beetje ingereden op de vlakke om zo te beginnen met AD. Om te zien wat de tijd zou worden zonder dat je eerst 100km in je benen zou hebben. Op 1u rond ben ik boven geraakt met een gemiddelde snelheid van 12.2/u, waar ik best tevreden over ben. Daarna zijn we naar beneden gereden langs de Sarenne, zeer slecht wegdek en niet van de poes. Vooral als je van de andere kant komt. Dit is een uitdaging voor de volgende keer dat we hier zijn. Dit is het strafste wat je hier kan doen denk ik. Daarna Les deux alpes, niet om te gaan skieen maar de col te beklimmen. Nen hele schone en het zwaarste zit in de staart. Zo treug naar het hotel.
Vandaag stond de laatste rit op het programma. Naar de Glandon, crois de fer, telegraphe Galibier en de lauteret. Met andere woorden de Marmoton, goed voor 160km. Ik nam me voor om de eerste twee cols wat rustig aan te doen, als je weet wat er na nog komt. Alles ging heel goed tot ik op een bepaald moment geen spoor meer vond van mijn schoonvader, na hem al drie uur niet meer gezien te hebben. Ik probeerde hem eens op te bellen en kreeg telkens zijn antwoordapparaat. Even rekenen en me in een benzinestation opnieuw bevoorraad met drinken. Omdat alles maar dan ook alles in de auto lag vloekte ik toch wel een beetje. Even later op 5km van de telegraphe gebeurde wat je op die moment niet wenst, plat rijden. Alles lag in de auto dus ook mijn reservemateriaal. Tevergeefs probeerde ik hem op te bellen maar telkens geen antwoord en wist ik dat meneerke zijn GSM niet had opgeladen. Ik wist totaal niet waar hij uithing. Daar stond ik dan e. Wat nu, ik dacht dat hij nog achter mij was maar dat was niet zo. Ik nam me voor te wachten tot hij me passeerde, maar dat was wel moeilijk he wetende nadien dat hij voor me was. Na een uur ging ik maar te voet verder tot in het dorp st MIchelle de Morienne. Op dat ogenblik stopte een Nederlander om me verder te helpen bleek later. Hij was daar de marmot aan het verkennen met de wagen en had een reserveband mee. Wel geen ventiel van 80mm maar een die net door de velgrand kwam. We kregen hem net genoeg opgepompt tot ik even verder een garage tegen kwam die de juiste druk in de band kon steken. Zo zette ik mijn lijdensweg verder tot 2 km verder waar meneer GSM plots stond te wachten. Ik was toen 4u aan het fietsen en al 5u onderweg. De moraal om die rit volledig uit te rijden was even weg. Maar door in het gat gebeten te zijn begon ik aan de volgende klim. De Telegraphe, een dikke 10km met stukken tussen 7 en 9% niet zeer zwaar maar een pittige col. Boven op de col werd het plots heel wat frisser en verdween de zon. Ik daalde af naar de voet van de Galibier. Goed voor een volgende klim van 16km. Van nature de knaptste col tot nu toe vind ik maar zeer zwaar. Deze heb ik op karakter opgereden want ik zat stik kapot. Op 4km van de top begon het wel fel te regenen maar kon me niet uit mijn lood slaan. De top was wel afgesloten door het slechte weer en diende ik tot op 200m langs de tunnel te rijden ipv over de top. Ik begon de afdaling, kapot en na een bocht of tien besloot ik om in de auto te stappen. Dit had niets meer met training te maken maar met u kompleet in de vernieling te rijden. Van daaruit was het toch zo goed als enkel nog dalen. Zo had ik er 115 op de teller maar wel weer 115 die konden tellen. Morgen is het hier onze laatste dag en ga ik nog proberen !! lopen en zwemmen en ons hotel betalen voor de triathlon op 28 juli.
Toch heb ik hier enorm genoten van de prachtige omgeving en natuur. Alle cols die ik heb bestegen waren prachtig. Voor herhaling vatbaar.
Gr en Donderdag ben ik weer in het land.
