Ironman Frankfurt

Tom VS Ironman: 2-0

Ze dachten me daar klein te krijgen, maar mijn medaille is binnen.

De start in Frankfurt was prachtig. Ik kon met 250 anderen samen met de profs starten om 6.45u. Geen slag gekregen en uitgedeeld. Het zwemmen verliep kortom rimpelloos onder een stralend zonnetje. Ronde 1 verliep vlot en na een korte landgang kon ik in de tweede ronde nog versnellen. Wissel incluis zat ik in 57′ al als 61ste op de fiets. So far so good dus.

Het fietsen ging ook best goed. Ik voelde dat ik geen superbenen had, maar met gewoon goeie benen was ik ook al tevreden. Het tempo lag hoog in de eerste ronde. Het parcours lag er behoorlijk snel bij, maar ik schat het toch zwaarder in dan Klagenfurt. 1850 hoogtemeters, maar in de afdalingen steeds moeten bijtrappen om snelheid te houden. Ik verzeilde in een goeie groep van een man of 10 en daar zat ik goed. Ik merkte dat ik zelf een tand tekort kwam om steeds het tempo te kunnen houden. Een 54 of 55 vooraan zou ideaal geweest zijn. Op de hellingen kon ik behoorlijk tempo maken. Na één ronde had ik een gemiddelde van 39,5km/u. Toen ging het wat minder. Halfweg de tweede ronde begon ik hevige hoofdpijn te hebben. Ik dronk wat ik kon, maar ik raakte helemaal oververhit. De zon priemde op mijn bol. Het leek alsof mijn hoofd in een eierkoker zat. Ik bleef eten en drinken, maar ik zat maar wat te susselen op mijn fiets. Ik liet de groep rijden en begon af te tellen naar het einde van het fietsen. Ik was ervan overtuigd dat ik ging stoppen na het fietsen. Mijn hoofd bonkte en zo aan een marathon beginnen in de hitte, daar had ik helemaal geen zin in. Mijn supporters stonden op de laatste helling te kijken en vreesden een DNF.
In de afdaling naar de wisselzone kon ik wat recuperen. Ik stapte na 4u51′ van de fiets.

Eens ik mijn schoenen aan had trachtte ik toch wat te lopen. Veel water over mijn hoofd en veel drinken. Na 9km kwam ik mijn lieve apothekeres tegen die, hoe kan het ook anders, een pilletje mee had voor de hoofdpijn. Ik zou nog één rondje lopen en dan uitstappen.
20′ later was de pijn weg, maar een degelijk tempo lopen zat er zeker niet meer in. Ik wilde enkel nog finishen. Vorig jaar had ik een lelijke finishfoto en dat wilde ik dit jaar rechtzetten. Bovendien moest ik dit doen voor iedereen die thuis aan ons huis zat te werken en natuurlijk voor de meegereisde supporters. Na een helse strijd met mezelf overschreed ik de finish in 9u41′ als 161ste na een horrormarathon van 3u51′.

Voor 2010 ben ik ingeschreven voor Ironman Nice. Ik geloof dat Ironman een leerproces is. Bij deze neem ik vanalles mee en denk ik alweer aan volgend jaar.