Kampioenschap proclamatie

Vrijdag tussen de trainingen door nog de tijd gevonden om naar het Vlaams kampioenschap proclamatie te gaan kijken. Om 15.30u werd de start gegeven in het auditorium van de faculteit Farmaceutische wetenschappen van de universiteit Gent. Kim zou daar deelnemen en ik ging mee als supporter. Tijdens de autorit naar Gent stonden de zenuwen al strak gespannen. Dit kampioenschap zou beslissen of het contract van Kim met Topsport Farmacie zou verlengd worden. Een wedstrijd die over de toekomst zou beslissen.
Eens in het auditorium zagen we de andere deelnemers. Hun gezichten verraadden evenveel spanning. Sommigen liepen al rood aan en hun hartslag moet al boven het omslagpunt gezeten hebben.
De starter kwam binnen in de vorm van de decaan, geflankeerd door enkele proffen die als scheidsrechter fungeerden. Geen valse start hier, maar na de plichtplegingen was het dan zover.
Het geschuifel van de stoelen liet horen dat iedereen zicht schrap zette. Zij die te weinig getraind hadden, keken wezenloos voor zich uit. Hun lot was op voorhand al bezegeld.
Daar werd de start gegeven. In de eerste ronde, geslaagd of niet in het laatste jaar, lag mijn Kim al op kop. Ze nam resoluut de leiding om ook in de tweede ronde, die niet meer af te staan. Als eerste afgestudeerd met grote onderscheiding met 84%. Haar voorsprong was voldoende om die niet meer uit handen te geven. Als supporter kon ik mijn fierheid niet wegsteken. Mijn geringe lengte groeide spontaan met enkele centimeters.

De ceremonie protocolaire laat nog twee maand op zich wachten, maar de overwinning wordt alvast met veel plezier onthaald. Als manlief niet voor overwinningen zorgt, dan moet vrouwlief het maar doen.

Proficiat, Kim! Je hebt het niet gestolen.

Groeten Tom