wegen het zwaarst. Een beetje overdreven titel, ik geef het toe. Maar de laatste weken verloopt alles niet meer zoals ik zou willen. Tot voor onze stage in Mallorca waren de trainingsritjes met de tijdritfiets beperkt tot zo een 70 km. Op het einde van de rit kreeg ik dan altijd wel een beetje rugpijn maar dit stak ik op het fiet dat ik nog niet teveel kilometers met de Orbea gebold had. De voorbije week had ik een trainingske van 140 km gepland, maar na 70 km stak de pijn weer op en toen ik echt niet meer kon blijven liggen was mijn goesting ook over. De benen op zich waren niet slecht, maar met rugpijn rijden zie ik ook niet echt zitten. De laatste 30 km heb ik rondgereden met mijn handen op mijn pads. Geen houding voor in een wedstrijd! Uiteindelijk thuis de garage ingedraaid na 125 km en volledig gedemotiveerd. Ik ga dit weekend mijn stuur nog een beetje verhogen en nog eens proberen en als dat niet helpt dan overweeg ik om met mijn gewone koersfiets naar Klagenfurt te gaan en daar een beugeltje op te zetten. De Orbea komt zo misschien nog vroeger in verkoop dan ik wel dacht. Na een nachtje slapen was de rugpijn in ieder geval bijna volledig verdwenen en kon ik starten voor een duurloopke van meer dan 2 uurtjes; deze haspelde ik af zonder noemenswaardige problemen, al lieten de achillespezen deze morgen wel weten dat ze er ook nog zijn. Nog twee keer zo ver lopen en dan (hoogst waarschijnlijk) nooit meer.
Greetz
Stefan
