Niet veel van schrijfs deze week en daar is slechts één reden voor: het is rustweek. De zware trainingen van de afgelopen weken moeten omgezet worden in een duidelijke conditiestijging en daar is slechts één goed middel voor: RUST.
Mijn lijf begon zondagavond een beetje te sputteren. Het resultaat van de harde trainingen die het te verduren kreeg. Hier en daar een pijntje. Deze rustweek kwam dus net op tijd om te voorkomen dat blessures de kans krijgen om de kop op te steken. Mentaal zit het allemaal wel goed. Ik besef dat ik deze rust broodnodig heb om volgende week nog wat finetuning te doen. Conditioneel nog de puntjes op de i zetten. Mijn gewicht zit alvast op het goede niveau. Misschien nog wat grammen eraf pitsen om helemaal scherp te staan.
Wat het materiaal betreft leg ik deze week de laatste hand aan de fiets. Ik ben voldoende gewend aan mijn aërodynamische positie om mijn stuur nog iets te laten zakken. Net op tijd om de laatste drie weken helemaal vetrouwd te raken met mijn bolide. Enkel nog nieuwe banden steken en inrijden en ook daar zijn we mee klaar. Mijn uiteindelijke voedingspatroon staat nog niet op punt. Ik weet wel wat ik zal eten en drinken, maar nog niet helemaal hoeveel en wanneer. Dat wordt nog wat puzzelen.
Om helemaal zeker te zijn van mijn paraatheid had ik vandaag nog een lactaattest gepland. Wim van de Wielle liet me stampen op de pedalen om vervolgens mijn vingers te laten leegbloeden. Ik wou weten hoe het met de conditie gesteld was en wat ik de komende weken nog moet bijwerken. Bovendien wou ik mijn grens kennen om tijdens de Ironman mezelf niet op te blazen. Het resultaat was niet verrassend. De conditie is goed en op fietsvlak heb ik dan ook een serieuze sprong gemaakt. Toch heb ik nog niet de fietsbasis van andere hardrijders, maar daar heb ik nog jaren voor. Volgende week moet ik alvast nog was blokjes rijden aan Ironmanpace. Mijn gemiddelde hartslag tijdens het Ironman fietsgedeelte mag rond de 165bpm liggen. Hoog extensief dus. Wim wou me doen geloven dat we qua fietsniveau niet zo heel veel verschillen, maar daar geloof ik geen snars van. In ieder geval stopt hij zijn tijdsvoorspelling in een gesloten envelop. Nadien zie ik dan wel tot wat hij me in staat achtte. Als hij er boenk op zit krijgt hij champagne.
Groeten Tom
juni 19, 2008 at 8:22 am |
Dag Tom,
Ik volg je blog reeds enkele maanden en na je exploot in Kruiningen ben ik er van overtuigd dat als de omstandigheden meezitten je in Oostenrijk jezelf wel eens aangenaam zou kunnen verrassen. Misschien zwem, fiets of loop ik je daar wel tegen het lijf. Succes in ieder geval.
Mike
juni 20, 2008 at 7:09 am |
En gij van mij nen Bruine Leffe.
Gr.
Bert