Herderen

Deze ochtend nog eens in het zonnetje gefietst. Wat een verademing na de bakken water die we gisteren over onze kop gegoten kregen.

Dit weekend stond in het teken van de sprint triatlon te Herderen, een godvergeten gat in Limburg. Ik vroeg deze week om een harde omstandigheden. Ik wou regen en wind en meer van dat alles. Aan de mens hierboven: “Het was om te lachen!”

Om 12.30u stond 400m zwemmen geprogrammeerd in een 20m bad. In tegenstelling tot wat sommige misschien kunnen denken is zo een kort bad geen voordeel. Optrekken, keren en weer optrekken. Daar komt het zo een beetje op neer. Na 5′10″ als 8ste afgetikt en daar ben ik best tevreden mee. Niet super, maar gewoon goed.

Toen gingen de hemelsluizen goed open. Regen, regen en nog eens regen. De parcoursverkenning viel dan ook nog eens tegen. Wouter Monchy, Joris Duquet, ik en nog twee anderen konden het juiste parcours maar niet vinden. Van opwarming kwam ook al niet veel in huis wegens de koude en de regen. Even was er wat onduidelijkheid rond de start, maar om 15u stond iedereen goed en wel klaar. Vooraf had ik beslist om direct volle gas door te gaan. De goeie mochten mee, de slepers moesten er direct af of mochten zeker niet terugkomen. Mijn benen draaiden goed rond. De krachtpatsers Appermans en Smolders vlogen voorbij op zoek naar het kopduo. Wij zaten met zes samen. Na enige aanmoediging en veel kopwerk van mij werd er dan toch goed rond gedraaid. 3 ronden op glooiende wegen, loeiharde wind, ijskoud water en op het einde een venijnige knik. Ik kon goed tempo rijden en nam heel wat werk op mij. Enkel op de knik moest ik reserve inbouwen. Mijn gezellen reden beter omhoog. Gelukkig luisterden ze goed naar mij en bleef ons groepje samen, want tegen de wind hadden we mekaar nog nodig.

Voor de wissel maakte ik een blunder van jewelste. Ik deed voor de slotklim mijn linkerschoen al uit. Nu reed ik zeker traag omhoog. De anderen namen wat afstand. In de wissel kreeg ik mijn loopschoenen haast niet aan van de koude voeten en kramp in mijn kuiten. Het lopen werd dan ook afzien. De eerste van de heuvelende rondes liep ik tegen maagkrampen aan. De tweede ronde kon ik nog iets versnellen. Een dertiende plaats werd mijn deel na 1u04′48″.

Conclusie: Het zwemmen zit goed. Op de fiets gaat het behoorlijk, toch sta ik nog enkele kilo’s te zwaar om goed omhoog te rijden. Dat wordt de komende weken lijnen. Het lopen zal altijd mijn achilleshiel zijn. Toch moet ik leren dieper te gaan. Het kopke moet dat kunnen.

Sprint afstand zal nooit mijn dada zijn, maar het is wel een leuke training.

 Groeten Tom

Patersberg-Stefan:5-0

Hoi allemaal! Gisteren zijn we met enkelen van de club (Gerrit, Christiane en ik, de rest was zijn klok vergeten verzetten?) de E3-prijs gaan rijden. Omdat Gerrit op tijd thuis moest zijn wijzigden we ons plan en deden we de 83 km in plaats van de vooropgestelde 133. Vermits ik vandaag lactaattest heb vond ik dat al niet erg. Ook het weer nodigde niet uit tot uren fietsen. Moedig vertrokken we in de hoop in een groepje terecht te komen en zo de krachten wat te sparen. Niks bleek minder waar en de redelijk stevige wind bleek meestal in het nadeel te staan. Desondanks liep het redelijk. Tot ik mijn mentale weerbaarheid moest bovenhalen en deze broos blijkt te zijn als het aankomt om over kasseien te rijden. Op vlakke stukken kasseien rijden haat ik, laat staan dat ze in stijgende lijn zijn. Na een lekkere afdaleng draaiden we rechts de Patersberg  op en na 300 meter stond ik geparkeerd. Mijn wiel slipte door, ik zag een diepe groef voor me tussen twee kasseien en ik kreeg schrik om te vallen en liever dan te vallen stopte ik dan maar. Ik weet het, zwak, maar het is niet anders. Redelijk gefrustreerd moest ik nadien even doortrappen om de colere uit mijn lijf te trappen. Nadien draaiden we de oude Kwaremont op en daar gebeurde net hetzelfde als op de Patersberg, alleen kwam hier mijn vrouwtje mij nog eens vrolijk voorbij met de melding ” maar alee schat”! Op de Kluisberg achteraf de benen nog eens getest en die bleken het wel te doen, dus bij kasseien zit het bij de Stefan in het kopke!

Greetz

Stefan

ontstressen

Nu ik weer aan het lopen mocht beginnen dacht ik eindelijk.  Maar niets is minder waar, 3 x gelopen en alles ging prima. Geen pijn, nergens na toch wel drie kwartier lopen, alles in orde dacht ik.

Tijdens mijn bezoek aan mijn ostheopaat Jochen, voor mijn nek wel eens waar kreeg ik ondertussen tekst en uitleg over het probleem, jawel de kuiten !! De analise van prof. Burssens kon Jochen niet vatten en stelde vast dat mijn kuitspieren veel te gespannen staan. Hij denkt het probleem te kunnen oplossen met het losmaken van de spieren met accupunktuur (of hoe schrijf je dat).

Heb dan ook donderdag mijn eerste behandeling gehad (amai mn k…uiten). Hij steld me nu voor om tijdens deze periode van de behandeling niet te lopen maar wel te zwemmen en te fietsen. Hopla hier gaan we weeral voor een viertal weken. Omdat het probleem er al twee jaar zit zal het niet van korte duur zijn om het heuvel op te lossen. Operatie wel uitgesloten tot hier toe.

 Het gaat me de laatste tijd allemaal een beetje tegen en dit heb ik een tweetal weken geleden bekocht met een serieze slag van de hamer, en het doet nog zeer. Om maar enkele dingen op te noemen: Mijn broer die na een ongeval 3 weken in coma heeft  gelegen en waarvan ze zijn darmen vorige week nog maar net terug aan elkaar gezet hebben.

Mijn moeder op kerstavond binnen voor een gesprongen appendix waar ze al 4 dagen mee rondliep, waarbij op dezelfde dag mijn vader een gesprongen ader had in zijn voet en aan het leeglopen was.

Vorige week kregen we dan te horen dat, de coloidekiste die in de vochtkamer van de hersenen van mijn dochter van 9j zit moet verwijderd worden, en dit zo snel mogelijk op 15 apr en 11 dagen voor ons huwelijk.

 Mijn vriendin en toekomstige vrouw is dan intussentijd ook geopereerd aan haar stembanden, waarvan de genezing ook nog niet al te best gaat.

Het werk (stres) waarvan ze denken dat je duizend handen hebt en een hoofd waar ALLES in kan.

Deze week heb ik dan maar besloten om een weekje vakantie te nemen en eens even aan mezelf  te denken. Doen wat je wil doen. Uitslapen trainen of niet trainen maar een weer was het er niet voor, met de vrouw eens gaan winkelen en ons geld op doen, paaseieren rapen met de dochter ondertussen ons terras afwerken  en ons huwelijk verder voorbereiden.

Wat kan het leven toch mooi zijn é, een weekje verlof.

Gr Gerrit

                                     

                                                

Lijden of toch weer niet

 

Met het oog op de wedstrijd zondag te Herderen trok ik gisteren de baan op voor een lekkere fietstraining. Op het programma: 85km fietsen in groep. Vertrek te Belsele om klokslag 14u. De hemel kleurde onheilspellend grijs. De hele ochtend al regende het. Toch wou ik vandaag zeker buiten rijden. Een beetje karaktertraining kan nooit kwaad.

Ik vertrok met regenjasje naar de plaats van afspraak. Blijkbaar had niet iedereen zoveel karakter vandaag, want slechts een handvol dapperen vervoegde de groep. Blijkbaar moet onze lieven Heer kwaad zijn op mij, want wat Hij onderweg over mijn hoofd goot was er toch wel over. Bakken regen, daarbij nog massa’s opspattend ijskoud water overgoten met wat modder door wegenwerken en dat alles samen met een fris windje. Na een ritje van 2u40′ waarin alle trainingszones werden doorkruist kwam ik verkleumd thuis. Mijn vingers bewogen nog nauwelijks en mijn ogen zaten vol zand, net als in elke plooitje van mijn lijf. Toch overviel me een zalig gevoel. Dit zijn de trainingen die tellen. Ik hoop alvast dat het zondag een zware wedstrijd wordt. Koude en wat nat, het mag allemaal. Ik ben gewapend.

Groeten Tom

Pijp uit

Hoi, het is rustweek! En ze komt juist op tijd. Toen ik midden vorige week aan mijn zware week bezig was, wou ik van paasmaandag nog een extra dagje aan mijn zware week toevoegen om pas daarna te rusten. Zondag besliste het lichaam anders, en tegenwoordig luistert het kopke al eens meer naar het lichaam. Een weekje met 11 km zwemmen, 200 km fietsen en 55km lopen woog zwaarder door dan ikzelf gedacht had. Deze volumes gaan de komende maanden nog omhoog moeten en dat zal ook wel lukken, maar zondag was de pijp uit en nam ik maandag een rustdag. De eerste in meer dan 2 weken. Vandaag misschien eens rustig lopen en zwemmen, maar dat zal nog af te wachten zijn hoe ik me vanavond voel.

Greetz

Stefan

De soep wordt nooit…

Paniek is een slechte raadgever. Ik probeer deze leuze zo goed als mogelijk na te leven, maar soms lukt me dat niet. Ik probeer altijd iedereen gerust te stellen. Zowel op professioneel gebied als op privévlak. Voor alles is op één of andere manier altijd wel een oplossing. De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend, maar…

Als het dan mezelf betreft, dan slaat de twijfel en paniek soms genadeloos toe. Tot…. deze morgen. Na enkele dagen rust en ijs leggen trok ik deze ochtend bibberend de spreekkamer van mijn sportarts binnen. Een 20 minuten later ging ik gerustgesteld en met toch een klein glimlachje om de mond weer buiten. De aanvankelijk vermoedde periostitis, oftwel beenvliesontsteking, bleek een foute diagnose. In plaats daarvan heb ik meer een musculair probleem. Mijn kuiten staan veel te gespannen, vooral de linkse dan. De pijn die ik dus voel situeert zich in mijn kuit, net naast mijn scheenbeen. Vandaar dus de verwarring.

De oplossing is minder radicaal dan ik zelf voor me zag. Ik hoef de geplande wedstrijden niet te schrappen. Ik hoef ook mijn looptrainingen niet te onderbreken. Toch hou ik me deze week aan het aquajoggen om mijn kuiten te tijd te geven te ontspannen. Vanaf volgende week hervat ik het lopen. Ik moet wel meer rust nemen tussen de trainingen. Geen gerace op het werk, maar wat meer achter mijn bureau blijven zitten. De hoge trainingsload en veel werk eisen hun tol. Daarnaast wordt het rekken en stretchen om mijn kuiten wat meer op lengte te krijgen. Daarvoor zal ik de kiné annex acupuncturist opzoeken om de spanningen eruit te krijgen. Mijn sportdokter injecteert volgende week, net zoals deze morgen, mijn onderbeen nog eens met biopunctuur. Hopelijk zijn we dan weer even verlost van dit vervelende euvel.

De blik is weer naar voor gericht. Ik wil niet teveel victorie kraaien, maar het is duidelijk dat er een last van mijn schouders valt.

Groeten Tom

Agressieve communicatie

Als iemand zou zeggen: “sta tien minuten per dag op je hoofd en je blessure zal genezen”, ik zou het onvoorwaardelijk geloven.

De looptrainingen verliepen de laatste weken zeer goed. Het zat er dan ook aan te komen. Mijn recidieve scheenbeenkwetsuur stak weer de kop op. Deze week sloeg het blessurespook in alle hevigheid toe. Maandag voelde ik al wat zeuren in mijn scheenbeen. Dinsdag liep ik mijn hele training met pijn. Men zegt wel eens dat je naar je lichaam moet luisteren. Je lichaam geeft voortdurend signalen over zijn gesteldheid. Het mijne houdt er dan wel een zeer agressieve communicatiestijl op na.

Een mentale tik van jewelste dus. Eén voor één zag ik al mijn doelstellingen wegzinken in een zwart gat. Wat van al mijn plannen nog over zal schieten zal nog moeten blijken. Ik zit met een goeie conditie, maar mijn lichaam sputtert tegen. Op zeer korte termijn verandert er weinig. Volgende week start ik gewoon in Herderen. Een weekje aquajoggen zal de loopconditie niet fnuiken.

Daarnaast laat ik me nog eens zeer goed onderzoeken. In de eerste plaats zoek ik een juiste diagnose. Ook wil ik de oorzaak nu wel eens kennen van de weerkerigheid van de blessure. Opvallend is dat al mijn kwetsuren aan de linkerkant voorkomen. Ik zoek naarstig naar de oplossing. Daarna wordt het vooruit kijken. Klagenfurt wil ik althans niet missen. Al wat daarvoor komt wil ik nog overwegen te schrappen. Het zal weer een aantal maanden schipperen worden. Daar horen jullie nog meer van.

De vierde discipline

 

Zwemmen, fietsen, lopen, dat zijn samen vier disciplines. Tot die vierde discipline behoren naar mijn mening: de wissels, de voeding onderweg en natuurlijk materiaalbeheersing. Snel een nieuw bandje steken kan een immens tijdsverlies door bandbreuk binnen de perken houden. Blijkbaar moet ik daar toch nog even op oefenen. Althans als ik mijn fietskompaan van vandaag: Wim VDW mag geloven.

Ik vertrok deze morgen voor een rit van 110km. Wim zou later aansluiten. De weermannen voorspelden regen, hagel, sneeuw zelfs en veel wind. Niets van dat alles deze morgen, maar tot zover het geluk. Nog voor ik Wim oppikte reed ik door wat glas. Achterband stuk. Snel telefoontje en een ander bandje steken en verder. Vanuit Zele dan de Schelde gevolgd met de wind op kop tot in het Gentse. Op de terugweg ging het weer mis. Voorband plat. Wim had vittoria pitstop mee. Dat dan meer even getest. Dat kost minder tijd. 17km verder psssst. Voorband weer stuk. De rest van de vittoria in de band, bommetje erbij en verder. Op vier kilometer van Wim thuis: psssst. Weer een band stuk. Dat mijn banden aan vervanging toe waren wist ik eigenlijk al twee weken, maar ik verzaakte nieuwe te gaan halen. Mijn fiets nam op een wel heel harde manier wraak op mijn laksheid. Dan maar weer een nieuw bandje steken.

“8 minuten om een bandje te vervangen, is dat niet wat te lang”, zei Wim met een smalend. De boodschap die er achter zat verstond ik maar al te goed. Ik heb het begrepen. Ten eerste zal ik morgen nieuwe banden kopen. Ten tweede zal ik wat oefenen op het vervangen van mijn rubberen vrienden. De vierde discipline moet onder de knie.

Wim ik ben je volgende zaken nog verschuldigd:

3 binnenbandjes
1 flesje vittoria pitstop
1 bommetje

Groeten Tom

Tom heeft me liggen

Hallo allemaal. Onze weergoden gaan er van’t weekend naar het schijnt eens een lap op geven. Daarom besloot ik vanmorgen om ’s middags een half dagje verlof te nemen om te kunnen trainen in droog weer. Toen ik vertrok leek er geen vuiltje aan de lucht, en een tip van Tom die me zei om aan te pikken bij een fietsgroepje in Belsele. Gemiddeld rijden die mannen zo een 33, en de afstand is 80 km. Wat Tom er ‘vergeten ‘ bijzeggen is, is dat er bij veel wind lekkere waaiers getrokken wordt, en dat er af en toe eens geweldig hard wordt doorgetrokken. Mijn polar noteerde in de tegenwind 45 km/h. Ok, toegegeven, dit was maar 10 mijuten omdat de groep in 4 stukken uiteen spatte. Ik had het geluk om in het voorste groepje te kunnen blijven. Het was in ieder geval een goei training waaruit ik weer enkele dingen geleerd heb zoals: ik rijd niet graag met mannen die koersen, er zijn geweldig sterke renners waarvan je het niet zou verwachten en bovenal, onderschat de 60 plusser op een koersfiets niet. Ah ja, voor ik het vergeet, een goei regenbui en wat hagel heeft de pret (bijna) niet kunnen drukken.

Greetz

Stefan

Thuisvoordeel

Twee dagen, langer heeft het niet geduurd of de wedstrijd te Sint-Laureins zit vol. Gelukkig stond zaterdag 15 maart met een dikke rode stift omcirkeld in mijn agenda. Terwijl Stefan, Christiane en ik rondjes maalden in de Vlaamse Ardennen zat mijn Kim klaar achter de pc om me in te schrijven voor de wedstrijd in en om de Boerekreek.

Deze wedstrijd was enkele jaren geleden nog op sterven na dood. Samen met amper 60 deelnemers stond ik toen aan de start in een helse editie van regen en loeiharde wind. Sindsdien heb ik iets met die wedstrijd. Het parcours loopt dan ook over een deel van mijn trainingsparcours. Sinds ik bijna vijf jaar geleden mijn liefde en steun vond op enkele kilometers van de kreek walste ik er de kleine baantjes al plat. De grond voelt er als thuis aan. Misschien daarom dat ik er graag vertoef en ook steeds behoorlijk presteer.

De wedstrijd op zich valt niet altijd ideaal. Net zoals vorig jaar vertrek ik de dag erna op stage om mijn Ironman voor te bereiden. Aan een stage beginnen met melkzuur in de benen is niet ideaal, maar daarvoor wil ik deze wedstrijd niet laten liggen. Vorig jaar eindigde ik als 29ste op 2u01′ . Ik moest toen in de tweede wave starten waardoor ik me niet kon laten meeschuiven met de snelle mannen. Dit jaar hoop ik net iets sneller te kunnen zijn. 

Maar laten we vooral niet vooruit lopen op de zaken. Eerst moet er nog een beetje getraind worden. Dat zal geen sinecure worden als ik ons aller Jill Peeters zal moeten geloven. Regen, hagel, sneeuw, koude, wind,… Ik heb me deze week voorgenomen om het allemaal te trotseren en niet te plooien. Er staan namelijk 5 fietstrainingen op het programma. Ik houd jullie op de hoogte.

Groeten Tom