Beste bloglezers, hierbij het verslag van de wedstrijd.
Op Zaterdag 24 juli waren we aangekomen op onze bestemming boven op AD. Samen met de Fi en de familie hebben we onze intrek genomen in onze appartementen. Na de lange rit lagen we vroeg in ons bed. Op Zondag zijn we dan de eerste col van het parcour gaan verkennen. We reden vanaf de auto die we ergens geparkeerd hadden naar de voet van Col Du grand Serre. Het was een klim van 12km die zoals al de andere cols zeer zwaar was. Op trainingstempo hebben we deze in 1.03u bestegen. Eens boven daalde we terug af en zat ons traiingsritje er op. Op één probleempje na ben ik ook beneden geraakt. Na een 7km dalen tegen 60 a 70km/u knalde mijn voorband net voor een S bocht. Met heel veel moeite kon ik me toch op mijn fiets houden en tot stilstand komen. Na controle en letterlijk en figuurlijk een binnenband te verknallen bleek er een scheur in de buitenband te zitten. Daar stond ik dan, bandbreuk. De Fi is dan naar de auto gereden en me zo terug komen ophalen. Ik moet toegeven dat ik daar heel veel geluk heb gehad of ik had daar ergens in een ziekenhuis gelegen. Een dagje later diende we een half uurtje te lopen boven. Ook zo gedaan en dan was het rusten tot aan de wedstrijd zelf op 28 juli. Dit was toch niet zonder problemen, want ik heb zo nog enkele dagen met stijve kuiten rondgelopen. Zo diende ik daar een plaatselijke kiné op te zoeken wat ook lukte. Zij heeft op haar beurt de kuiten wat kunnen losmaken, oef. Toch was ik voor deze wedstrijd niet nerveus, het kriebelde wel om er aan te beginnen maar eens de dag er was, nee, niets van spanning.
De ochtend van de start bracht de Fi zijn vrouwtje, Karen ons naar de start. Dit was toch wel een 15km rijden vanop AD. Naar het Lac de Verney een oase van smeltwater, helder groen water om te starten met zijn 1000. De zwemstart verliep enorm slecht, vele stampen en klungels die hun richting niet konden aanhouden enz… . Tot een bepaald moment kreeg ik een been te pakken van één van die klungels en trok hem zo ver terug dat hij bijna weer aan de startlijn lag denk ik. Bijna in de helft begon ik in het ritme te komen. Nee alé, het was een slechte zwembeurt en dacht al aan stoppen. Op 37 min na 2.2km stond ik op het droge. Toen ik vertrok met de fiets kwam de Fi er ook aan 2 min achter mij. Voor de wissel heb ik mijn tijd genomen om zeker niets te vergeten. Dan vertrokken voor een 5.13u durende helletocht. De eerste col kende we al en de tweede, de Ornon kende ik enkel de afdaling maar niet de klim langs die kant. Ik besloot om het parcour af te leggen op het tempo, idem dat ik hier een maand geleden ben komen trainen. Goed wetend dat je dient te finishen op AD en dat dit geen katje is. Tussen De Grand Serre en de Ornon reed ik ook nog eens lek op een stuk waar heel veel steentjes lagen, 8 min aan mijn broek omdat ik de band toch te goed wou controleren. De Ornon was precies een stuk vals plat maar dat was een serieus gezichtsbedrog. Daar haalde we ook maar snelheden van om en bij de 12km/u. Lange rechte stukken en je zag de stijgingsgraad niet zoals op andere cols. Toch goed overleefd en zo naar AD. Deze kende ik ondertussen al een beetje uit de broekzak, maar toch was het naar boven kruipen. Ook al had ik me op de rest al een beetje gespaard. Voor mij reed iemand idem als mijn tempo en zijn zo samen naar boven gereden, in 1.20u. Op traing als eerste col deed ik hem in 1u rond en eens na 115km in 1.12u. Zo zie je maar é. Toen ik boven kwam zach ik het echt niet meer zitten om nog aan het lopen te beginnen. Ik riep naar Mijn vrouw dat het vet van de soep was en ik wel zal zien waar ik ging stranden. In de wissel ben ik echt moeten gaan zitten en alles zeer rustig aan te trekken en om even op adem te komen en de loopbenen te zoeken. Toen ik de wissel uit liep bleek het toch wel goed te zitten. Het lopen had ik niet kunnen verkennen omdat dit op voorhand nog niet was aangegeven. Na de eertse loopronde in 38min dacht ik van, als ik dat nog twee keer moet doen !!!. Hier kwam het karakter boven. Dat je zo ver moet reizen om een wedstrijd te doen die je graag tot een goed einde wil brengen moet je er iets voor over hebben. Ronde na ronde zag ik dat het verder een wandelwedstrijd werd voor kreupele mensen. De ene kramp na de andere voor velen. Ikzelf die een steentje van achter de hiel wou halen werd verboden door de krampen. Het was een heel zwaar loopparcour wel het zwaarste onderdeel van de wedstrijd. Ook de hitte speelde hier een grote rol, de warmste dag van die week ook. In elk geval de tweede en derde ronde heb ik afgelegd in 43min. Zo ben ik over de finish gekropen in2.03 met een eindtijd van 8.05u en de 334e pl. Ik had gehoopt op deze tijd, tussen 8u en 8.15u dus ben ik een zeer tevreden mens. Velen hebben het niet gehaald hier. Het is hier dan ook niet voor pannenkoeken. In elk geval de mooiste en de zwaarste tot op heden uit mijn carriere, en niet voor herhaling ! vatbaar.
De Fi was binnen op 6.55u en een 63e pl. Proficiat.
Hier houd het op met bloggen voor dit jaar, volgend jaar kom ik terug en ga ik zoals afgesproken met de vrouw mijn laatste jaar in al competitieve triatleet. Recreatief blijf ik daarna dan wel bezig maar, zonder schema’s, zonder moeten en als ik geen zin heb helemaal niets. Nu laad ik me nog éénmaal op voor de Iron-Man van Zurich op 10 juli 2011. Daarna is het de blok er op. En dan is het aan de vrouw om dingen te gaan doen die ze al jaren niet heeft kunnen volbrengen. Mede doordat alles werd opgeofferd voor mij mijn ding te kunnen laten doen, waarvoor heel veel dank.
Tot binnekort.
Gr Gerrit
